Ξυλίνῃ με λόγχῃ ἐκέντησεν ἄφνω καὶ διαρρήσομαι!

Οὐκέτι φλογίνη ῥομφαία φυλάττει τὴν πύλην τῆς Ἐδέμ· αὐτὴ γὰρ ἐπῆλθε παράδοξος σβέσις τὸ ξύλον τοῦ Σταυροῦ, θανάτου τὸ κέντρον, καὶ ᾍδου τὸ νῖκος ἐλήλαται, ἐπέστης δὲ Σωτήρ μου βοῶν τοῖς ἐν ᾍδῃ. Εἰσάγεσθε πάλιν εἰς τὸν Παράδεισον

Τρεῖς σταυροὺς ἐπήξατο ἐν Γολγοθᾶ ὁ Πιλᾶτος, δύο τοῖς λῃστεύσασι, καὶ ἕνα τοῦ Ζωοδότου, ὃν εἶδεν ὁ ᾍδης, καὶ εἶπε τοῖς κάτω· Ὦ λειτουργοί μου καὶ δυνάμεις μου τίς ὁ ἐμπήξας ἧλον τῇ καρδίᾳ μου; ξυλίνῃ με λόγχῃ ἐκέντησεν ἄφνω καὶ διαρρήσομαι, τὰ ἔνδον μου πονῶ, τὴν κοιλίαν μου ἀλγῶ, τὰ αἰσθητήριά μου, μαιμάσσει τὸ πνεῦμά μου, καὶ ἀναγκάζομαι ἐξερεύξασθαι τὸν Ἀδὰμ καὶ τοὺς ἐξ Ἀδάμ, ξύλῳ δοθέντας μοι· ξύλον γὰρ τούτους εἰσάγει πάλιν εἰς τὸν Παράδεισον.

Χαῖρε, ἀναστάσεως τύπον ἐκλάμπουσα

Χαῖρε, ἀναστάσεως τύπον ἐκλάμπουσα

Κηρύγματα στα Γ΄ και το Δ΄ Εωθινά

(Εωθινό Γ', Μάρκ ιστ', 9-20)

Τα φετινά κυριακάτικα κηρύγματα, αγαπητοί μου αδελφοί, θα αναφέρωνται στα Εωθινά Ευαγγέλια, τα οποία διαβάζονται κατά την διάρκεια του όρθρου των Κυριακών. Δηλαδή, το πρωΐ κάθε Κυριακής, πριν αρχίση η θεία Λειτουργία, κατά την διάρκεια του όρθρου, διαβάζεται ένα Ευαγγέλιο, το οποίο αναφέρεται στην Ανάσταση του Χριστού. Λέγονται Εωθινά τα Ευαγγέλια αυτά, αφ’ ενός μεν γιατί διαβάζονται τα ξημερώματα στους Ναούς (Εωθινόν σημαίνει πρωϊνόν), αφ’ ετέρου δε γιατί αναφέρονται στο μεγάλο γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού, που είναι ο όρθρος, θα λέγαμε το ξημέρωμα μιας άλλης ζωής της ανθρωπότητος, αφού με την Ανάστασή Του ο Χριστός έδωσε μια άλλη ζωή, που είναι προοίμιο της μεγάλης ημέρας της Βασιλείας των Ουρανών.

Τα Εωθινά Ευαγγέλια είναι ένδεκα τον αριθμό και είναι κομμάτια από τους τέσσερεις Ευαγγελιστές και παρουσιάζουν μερικά περιστατικά από το μεγάλο γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού. Είναι, λοιπόν, φανερόν ότι στα φετινά κηρύγματα θα αναφερθούμε στην Ανάσταση του Χριστού, αφού κάθε Κυριακή στην Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζουμε αυτό το γεγονός. Όμως θα είμαστε πολύ συνοπτικοί, και δεν θα αναλύσουμε ολόκληρο το Εωθινό Ευαγγέλιο, που έχει καθορισθή να διαβάζεται το πρωΐ της Κυριακής.

Το σημερινό Εωθινό, που είναι το τρίτο, είναι ένα κομμάτι από το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο (Μάρκ. ιστ', 9-20) και αναφέρεται σε τρεις εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού. Η πρώτη έγινε στην Μαρία την Μαγδαληνή, από την οποία ο Χριστός είχε βγάλει επτά δαιμόνια. Η δεύτερη εμφάνισή Του ήταν σε δύο μαθητές, που πήγαν στα χωράφια τους την ημέρα της Αναστάσεως και μάλιστα εμφανίσθηκε “εν ετέρα μορφή» , δηλαδή οι μαθητές αυτοί είδαν τον Χριστό με την δόξα της Αναστάσεως, όχι όπως τον ήξεραν προηγουμένως. Και η τρίτη εμφάνιση ήταν στους ένδεκα μαθητές την ώρα που έτρωγαν.

Το σημαντικό από το Εωθινό αυτό Ευαγγέλιο είναι ότι δείχνει την δυσπιστία των μαθητών στις πληροφορίες που τους μετέδωσαν τόσο η Μαρία η Μαγδαληνή όσο και οι δύο μαθητές που τον είδαν προηγουμένως. Ο Χριστός, τελικά, όταν εμφανίσθηκε στους ένδεκα, αφ’ ενός μεν τους επέπληξε γιατί αμφέβαλαν για την Ανάστασή Του, αφ’ ετέρου δε τους έδωσε εντολή να πορευθούν σε ολόκληρο τον κόσμο και να κηρύξουν το γεγονός της Αναστάσεως. Μαζί με το κήρυγμα της Αναστάσεως θα έπρεπε οι μαθητές να τους βαπτίζουν διότι έτσι θα ενεργήται η σωτηρία. Βέβαια, τους προανήγγειλε ότι όποιοι πιστεύσουν στην Ανάσταση θα δούν πολλά θαύματα στην ζωή τους, ήτοι θα εκδιώκουν τα δαιμόνια με την επίκληση του ονόματός Του, θα μιλούν νέες γλώσσες, θα έχουν κυριαρχία πάνω στην κτίση και σε αυτά τα δηλητηριώδη φίδια, και ακόμη θα θεραπεύουν τους αρρώστους.

Το γεγονός είναι ότι η πρώτη δυσπιστία των μαθητών οφειλόταν στο ότι δεν τους ικανοποιούσε η πίστη εξ ακοής. Όταν όμως είδαν προσωπικά τον Αναστάντα Χριστό, τότε άπέκτησαν την πίστη εκ θεωρίας και βεβαίως με την πίστη αυτή, που είναι εμπειρία και ζωή, έκαναν θαύματα και έτσι αναγέννησαν τους ανθρώπους και ανακαίνισαν ολόκληρο τον κόσμο.

Η δύναμη της Αναστάσεως είναι μεγάλη. Δεν μπορεί να συγκριθή τίποτε μαζί της. Μόνον που χρειάζεται και εμείς από την πίστη εξ ακοής να περάσουμε στην πίστη εκ θεωρίας. Έχοντας την ευλογία να ζούμε μέσα στην Εκκλησία της Αναστάσεως, που είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, πρέπει να αγωνιζόμαστε για να αποκτήσουμε προσωπική εμπειρία του μεγάλου μυστηρίου της Αναστάσεως, ώστε έτσι να γίνουμε υιοί της Αναστάσεως.

( Εωθινό Δ´ , Λουκ. κδ´ , 1-12)

Ερμηνεύοντας τα Εωθινά Ευαγγέλια, δηλαδή τα Ευαγγέλια τα οποία διαβάζονται κατά την διάρκεια του Όρθρου των Κυριακών και αναφέρονται στην Ανάσταση του Χριστού, σήμερα θα δούμε το Ευαγγέλιο που διαβάστηκε το πρωΐ στον Όρθρο και αυτό είναι το τέταρτο (Δ´ ) Εωθινό.

Το σημερινό Ευαγγέλιο άναφέρεται σε δύο επισκέψεις στον Τάφο του Χριστού. Η μία επίσκεψη ήταν των Μυροφόρων γυναικών, ήτοι της Μαρίας της Μαγδαληνής, της Ιωάννας και της Μαρίας της του Ιακώβου, και η άλλη επίσκεψη ήταν του Αποστόλου Πέτρου. Το σημαντικό είναι ότι όλοι αυτοί δεν είδαν τον Αναστάντα Χριστό, αλλά οι μεν γυναίκες είδαν δύο νέους με αστραφτερές στολές, που ήσαν οι άγγελοι, και ο Πέτρος είδε μόνον τα σάβανα, τα οποία βρίσκονταν στον τάφο του Χριστού.

Κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, όταν διαβάζη κανείς τα γεγονότα της Αναστάσεως, ότι πρώτες πήγαν στο μνημείο οι γυναίκες που λέγονται μυροφόρες γυναίκες, οι οποίες στην συνέχεια απήγγειλαν στους μαθητές το γεγονός της Αναστάσεως, αλλά συνήθως οι μαθητές δεν δέχονταν αμέσως την πληροφορία των γυναικών.

Οι μυροφόρες γυναίκες είχαν πνευματική ανδρεία και μεγάλη πίστη, γι’ αυτό αξιώθηκαν της μεγάλης τιμής να γίνουν ευαγγελίστριες των Ευαγγελιστών και απόστολοι των Αποστόλων. Με τον τρόπο αυτόν έγινε και η αποκατάσταση της γυναικείας φύσεως. Όπως γνωρίζουμε πρώτη αμάρτησε η Εύα και στην συνέχεια μετέφερε την πτώση στον Αδάμ. Τώρα με την Ανάσταση του Χριστού διορθώνεται αυτό και έτσι πρώτες πιστοποιούν το θαύμα της Αναστάσεως του Χριστού οι γυναίκες και μεταφέρουν το μήνυμα αυτό στους μαθητάς.

Έπειτα, τόσο οι Μυροφόρες γυναίκες όσο και ο Απόστολος Πέτρος, αισθάνθηκαν απορία όταν εισήλθαν στο μνημείο. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι το μνημείο στο οποίο ετέθη ο Χριστός δεν ήταν κάτω στην γή, αλλά μέσα σε ένα βράχο. Μέσα στο μνημείο αυτό εισήλθαν οι Μυροφόρες γυναίκες και ο Απόστολος Πέτρος. Μπαίνοντας, λοιπόν, στο μνημείο και βλέποντας ότι ήταν άδειο, παρά μόνον υπήρχαν τα οθόνια, δηλαδή τα σάβανα, αισθάνθηκαν απορία. Βέβαια, ο Χριστός είχε προαναγγείλει την Ανάστασή Του, αλλά είναι τόσο μεγάλο γεγονός η Ανάσταση ενός ανθρώπου και μάλιστα να αναστηθή ο ίδιος με τις δικές του δυνάμεις, όπως έγινε με τον Χριστό, που ανέστησε το σώμα η θεότητά Του, που κινείται πέρα από την λογική και τα ανθρώπινα δεδομένα. Η απορία και η δυσπιστία μπροστά στο γεγονός αυτό είναι φυσικό στα ανθρώπινα δεδομένα. Αλλά μέσα στην Εκκλησία του Αναστάντος Χριστού όλα, και τα πλέον παράδοξα, μπορούν να πραγματοποιηθούν.

Οι γυναίκες είδαν δύο αγγέλους με λαμπρές φορεσιές, που ήταν το φως του Θεού, που λαμβάνουν οι άγγελοι με την προσέγγισή τους στον Θεό. Και βέβαια, ο άνθρωπος πρώτα συναντά διαφόρους ανθρώπους που είναι άνθρωποι του Θεού, που του μεταδίδουν το μήνυμα της Αναστάσεως, και ύστερα, ανάλογα με την υπακοή που δείχνει σε αυτούς και ανάλογα με την τήν οικονομία του Θεού, αξιώνεται να δη και τον ίδιο τον Αναστάντα Χριστό. Η υπακοή στους πνευματικούς μας πατέρας και τους αγίους της Εκκλησίας μας είναι ένα απαραίτητο στάδιο προετοιμασίας για την μεγάλη εμφάνιση του Χριστού και την προσωπική επικοινωνία και κοινωνία μαζί Του.

Οι άγγελοι είπαν στις μυροφόρες γυναίκες: “Τί ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών; ουκ εστιν ώδε, αλλ’ ηγέρθη”. Ο Θεός της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν είναι ένας Θεός που ζη ανάμεσα στους νεκρούς, δεν είναι ένας νεκρός Θεός, αλλά Θεός ζών, δηλαδή ζωντανός. Όποιος θέλει να το βιώση αυτό εκ πείρας ας υπακούση στους συγχρόνους αγγέλους, που είναι οι άγιοι, ας ακολουθήση τις συμβουλές τους και τότε θα το διαπιστώση προσωπικά και βεβαίως θα αναστηθή και εκείνος από τα έργα της αμαρτίας.

† Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

Το σχήμα του σταυρού

Αν και η Γραφή δεν μας περιγράφει ακριβώς το όργανο που θανατώθηκε ο Ιησούς η παράδοση μας λέει ότι θανατώθηκε σε ένα κάθετα πάσσαλο που διασταυρώνετε από ένα άλλο οριζόντιο. Η Ελληνική λέξη σταυρός σε αρκετές περιπτώσεις περιγράφει ένα απλό πάσσαλο και μερικές φορές τον πάσσαλο και την δοκό που τον διασταυρώνει. Για να κατανοήσουμε τι εμφάνιση είχε ο σταυρός πρέπει να λάβουμε υπόψιν την Ελληνική γλώσσα, επίσης της ιστορικές μαρτυρίες της εποχής καθώς και το γραφικό υπόμνημα. Επίσης πρέπει να λάβουμε υπόψιν την σημασία του σταυρού στους πρώτους χριστιανούς και αν για αυτούς ήταν αντικείμενο ντροπής ή μεγάλης αγαλλίασης.



1. Ιστορικές αποδείξεις

Η ιστορικές αποδείξεις στηρίζουν τον παραδοσιακό σταυρό. Σε μια ανακάλυψη που έγινε τον 19ο αιώνα, βρέθηκε στον Παλατίνο λόφο τής Ρώμης μια ζωγραφιά που παρουσιάζει έναν ιπποκέφαλο σταυρωμένο. Οι Ρωμαίοι χωρίς αμφιβολία περιγελούσαν τους χριστιανούς που λάτρευαν τον Ιησού τον οποίο σταύρωσαν σε σταυρό. Η ζωγραφιά αυτή χρονολογήθηκε γύρω στο 200 μ.Χ. Μπορείτε να τη δείτε στη συνέχεια:

(Η παραπάνω εικόνα είναι από βιβλίο του Κωνσταντίνου Σιαμάκη Δρ Θεολογίας: "Εξωχριστιανικές Μαρτυρίες για το Χριστό και τους Χριστιανούς" Εκδόσεις Άθως).

Η επιγραφή λέει καθαρά "ΑΛΕΞΑΜΕΝΟΣ ΣΕΒΕΤΕ ΘΕΟΝ" και είναι μια κοροϊδευτική εικόνα του Κυρίου και Θεού μας, ο οποίος εικονίζεται ιπποκέφαλος και εσταυρωμένος. Προφανώς ο Αλεξαμενός ήταν χριστιανός ρωμαίος στρατιώτης ή φοιτητής (λόγω της τοποθεσίας της εικόνας) και κάποιος συνάδελφός του θέλησε να τον ειρωνευτεί. Η εικόνα υπαινίσσεται ότι ο Χριστός είχε αρχή και τέλος άτιμα επειδή γεννήθηκε σε στάβλο και πέθανε στον σταυρό. Το Υ πάνω από το χέρι του εσταυρωμένου είναι ίσως η λιτή απάντηση του Αλεξαμενού και ίσως σημαίνει Ύψιστος ή ίσως είναι μια υπόμνηση των "δύο οδών" όπως αναφέρονται στην αρχή του κειμένου των Διδαχών: "Οδοί δύο εισι, μία της ζωής και μία του θανάτου, διαφορά δε πολλή μεταξύ των δύο οδών."

Από την εικόνα αυτή προκύπτουν τα εξής συμπεράσματα: 1. Οι Χριστιανοί πίστευαν στον σταυρό ΜΕ ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ, και 2. Οι Ρωμαίοι γνώριζαν ότι αυτό είναι το σχήμα τού σταυρού στο οποίο σταύρωναν.

Τον Ιούνιο του 1968, μπουλντόζες που δούλευαν νότια της Ιερουσαλήμ έπεσαν τυχαία σε τάφους που χρονολογούνταν τον πρώτο αιώνα μ.Χ. και τον πρώτο αιώνα μ.Χ. Ο αρχαιολόγος Βασίλειος Ζαφείρης έχει πάρει εντολές από το τμήμα αρχαιοτήτων του Ισραήλ να αρχίσει εκσκαφές σε αυτό το σημείο. Το πιο εντυπωσιακό εύρημα ήταν ο σκελετός κάποιου άνδρα που σταυρώθηκες Και το πιο σημαντικό ήταν ότι αυτός σταυρώθηκε την εποχή του Ιησού!!! Ο σκελετός ανήκε σε κάποιο με το όνομα Γιεχονάν γιος του Τσαγκόλ που θανατώθηκε στην ηλικία μεταξύ 24 και 28 ετών. Ο δόκτωρ Ζαφείρης έγραψε ένα άρθρο στο περιοδικό Βιβλική Αρχαιολογία Ανασκόπηση (Biblical Archaeology Review (BAR) του τεύχους Ιαν./Φεβρ.1985) και παραθέτουμε μερικά από τα σχόλια του:

"Στον πρώτο αιώνα μ.Χ. οι Ρωμαίοι υιοθέτησαν την σταύρωση σαν επίσημο τρόπο τιμωρίας για τους μη Ρωμαίους πολίτες για ορισμένα παραπτώματα. Στην αρχή την είχαν σαν μέθοδο τιμωρίας και όχι εκτέλεσης θανάτου. Μόνο σκλάβοι τιμωρούνταν με σταύρωση. Σε αυτή την αρχική περίοδο μία ξύλινη δοκός γνωστή σαν φούρκα ή πατιμπούλουμ (furca or patibulum) τοποθετείτο στον σβέρκο του σκλάβου όπου του δένονταν τα χέρια.

...όταν πλησίαζαν στον χώρο της εκτέλεσης μια κάθετη δοκός στερεωνόταν στο έδαφος. Μερικές φορές το θύμα δενόταν πάνω στον σταυρό με σχοινιά. Σε αυτή την περίπτωση τα χέρια τού θύματος ήταν δεμένα στο patibulum ή οριζόντια δοκό, και απλώς έδεναν στην κάθετο δοκό τα πόδια του με σκοινί.

Αν το θύμα θα στερεωνόταν με καρφιά, το ξάπλωναν κάτω στο έδαφος με τους ώμους του στην οριζόντια δοκό. Κρατούσαν τα χέρια του που τα κάρφωναν στα δύο άκρα της οριζόντιας δοκού, την οποία την ανύψωναν στην κορυφή της κάθετης δοκού. Τα πόδια του θύματος καρφώνονταν στην κάθετη δοκό.

Για να παρατείνουν την αγωνία του θύματος οι Ρωμαίοι εκτελεστές εφεύραν δύο εργαλεία για να κρατήσουν το θύμα ζωντανό για περισσότερη ώρα. Το ένα ήταν γνωστό σαν σεντίλε (sedile), ένα μικρό κάθισμα τοποθετείτο μπροστά στον σταυρό περίπου στην μέση του. Αυτή η συσκευή έδινε κάποια στήριξη στο σώμα του θύματος και εξηγείται η φράση που έλεγαν οι Ρωμαίοι "να καθίσει στον σταυρό". Τόσο ο Εράνιος όσο και ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας, περιγράφουν τον σταυρό του Ιησού να αποτελείται από πέντε μέρη αντί για τέσσερα. Το πέμπτο πιθανόν να ήταν το κάθισμα sedile". (σελ. 48, 49)

Στο επόμενο άρθρο για αυτά τα αρχαιολογικά ευρήματα του τεύχους Νοεμ./Δεκ. του BAR έχουμε την ακόλουθη δήλωση:

"Σύμφωνα με τις Ρωμαϊκές πηγές αυτοί που καταδικάζονταν σε σταύρωση δεν κουβαλούσαν ολόκληρο τον σταυρό, σε αντίθεση με την κοινή αντίληψη κατά την οποία πιστεύεται ότι ο Ιησούς κουβάλησε ολόκληρο τον σταυρό στον Γολγοθά. Αντί για αυτού το θύμα κουβαλούσε μόνο την οριζόντιο δοκό ενώ το κάθετο κομμάτι ήταν μονίμως τοποθετημένο στην γη και χρησιμοποιείτο για τις εκτελέσεις. Ο ιστορικός Ιώσιππος αναφέρει ότι το ξύλο ήταν σπάνιο στην Ιερουσαλήμ του πρώτου αιώνα μ.Χ., όπου οι Ρωμαίοι χρειάστηκαν να ταξιδέψουν 10 μίλια απόσταση για να βρουν ξυλεία για τις πολιορκητικές μηχανές τους". (σελ.21)

Παρόμοια είναι και τα σχόλια του New International Dictionary of New Testament Theology κάτω από το λίμα σταυρός:

"Είναι βέβαιο ότι μόνο οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν αυτή την μορφή εκτέλεσης. Οι πηγές που έχουμε δεν μας δίνουν την ακριβή περιγραφή και μορφή του σταυρού δηλαδή αν ήταν crux immissa (+) ή crux commissa (T).

Υπήρχαν δύο πιθανοί τρόποι στην ανέγερση του σταυρού. Ο κατάδικος στερεωνόταν στον σταυρό (οριζόντιο ξύλο όπου είχε δεμένα τα χέρια του) με το να ξαπλώσει στο έδαφος στον τόπο της εκτέλεσης του, και ανυψωνόταν στον σταυρό. Ήταν συνηθισμένο ο πάσσαλος να είναι στερεωμένος στο έδαφος πριν την εκτέλεση. Αυτή ήταν η απλούστερη μορφή ανύψωσης και η μεταφορά της οριζόντιας δοκού (patibulum) πιθανόν να είχε να κάνει με την τιμωρία των σκλάβων. Έτσι ο σταυρός (crux commissa) ήταν συνηθισμένος τρόπος εκτέλεσης. Ο σταυρός δεν θα ήταν ψηλότερος από το ύψος του ανθρώπου. (Vol. 1, σελ. 392)

Μαζί με τα πρόσφατα αρχαιολογικά ευρήματα υπήρχαν και μερικά άλλα που αξίζουν την προσοχή μας. Μια ανακάλυψη που έγινε το 1873:

Το 1873 ο Γάλλος λόγιος, Charles Clermant-Ganneau, ανάφερε μια ανακάλυψη που έγινε σε ένα θάλαμο ταφής στο Όρος των Ελαιών όπου 30 υπολείμματα σκελετών βρέθηκαν σε λαξευμένους πέτρινους τάφους... το ένα από αυτά είχε το όνομα Ιούδας και ένα σταυρό με το μήκος του να φτάνει το άνοιγμα των χεριών. Το όνομα Ιησούς εμφανίστηκε 3 φορές και οι δύο είχαν σχέση με τον σταυρό...

Θα ήταν απίθανο οι Εβραίοι Χριστιανοί να έθαβαν στην περιοχή αυτή πριν το 135 μ.Χ. αφού οι Ρωμαίοι τους απαγόρευαν να μπαίνουν στην περιοχή αυτή μετά την δεύτερη Ιουδαϊκή εξέγερση (από το βιβλίο Ancient Times, Vol. 3, No. 1, July 1958, p. 3.)

Το 1939 σε εκσκαφές στην Ηράκλεια την αδελφή πόλη της Πόμπιας που καταστράφηκε το 78 μ.Χ. από την έκρηξη του ηφαιστείου Βεζούβιου, βρέθηκε ένα σπίτι με έναν σταυρό καρφωμένο στον τοίχο δωματίου. Σύμφωνα με το βιβλίο Buried History, (Vol. 10, No. 1, March 1974 p. 15):

"Κάτω από τον σταυρό υπήρχε μια εξέδρα με σκαλί μπροστά, και το πιθανότερο είναι να χρησιμοποιείτο σαν χώρος προσευχής... Αν αυτή η εξήγηση είναι σωστή, τότε οι ανασκαφές αναδεικνύουν την σημασία του χριστιανικού σύμβολου και έχουμε την πρώτη αρχική εκκλησία που ήταν σε σπίτι"

Το 1945 ένας οικογενειακός τάφος βρέθηκε στην Ιερουσαλήμ από τον καθηγητή L. Sukenik του Μουσείου Αρχαιολογίας του Ιουδαϊκού Πανεπιστημίου the Museum of Jewish Antiquities of the Hebrew University. Ο καθηγητής Sukenik που είναι αυθεντία στα Ιουδαϊκά αρχαία νεκροταφεία αναφέρει:

"Δύο από αυτά φέρουν το όνομα Ιησούς στα Ελληνικά... το δεύτερο από αυτά έχει τέσσερις λαξευτούς σταυρούς... Ο καθηγητής συμπέρανε ότι οι επιγραφές και οι σταυροί ήταν εκφράσεις λύπης για την σταύρωση του Ιησού και χαράχτηκαν εκείνη την εποχή. Ο σταυρός απεικόνιζε την εικονική έκφραση της σταύρωσης του Ιησού διακηρύττοντας ότι «Σταυρώθηκε». Καθώς ο τάφος χρονολογείται από την αγγειοπλαστική, τις λάμπες και τον γραφικό χαρακτήρα των επιγραφών, φτάνουμε στο αδιάσειστο συμπέρασμα ότι είναι από τις αρχές του πρώτου αιώνα μ.Χ. και όχι περισσότερο από τα μέσα του πρώτου αιώνα. Αυτό σημαίνει ότι οι επιγραφές έγιναν στο διάστημα δύο δεκατιών από την Σταύρωση, το αργότερο". (Ancient Times, Vol. 3, No. 1, July 1958, p. 35. See also Vol. 5, No. 3, March 1961, p. 13.)



2. Αγιογραφική μαρτυρία για τον Σταυρό

Κάποιος δεν μπορεί να μην προσέξει την σειρά των γεγονότων που έλαβαν χώρα και καταγράφηκαν στον Ματθαίο 27:26, 31-37, Μάρκο 15:14-26, Λουκά 23:26-38, και Ιωάννη 19:1-22 (σχετικά με τον θάνατο του Ιησού) και την αρμονία τους με την μέθοδο σταύρωσης που αναφέρονται στα άρθρα του περιοδικού BAR και τις άλλες πηγές.

Φαίνεται ότι ο Ιησούς μετέφερε την οριζόντια δοκό (την σταυρωτή) ή το patibulum στον Γολγοθά. Εκεί το patibulum στερεώθηκε σε έναν κάθετο πάσσαλο πιθανόν έχοντας σαν κάθισμα ή κομμάτι για τα πόδια όπου καρφώθηκε ο Ιησούς σε όλη την κατασκευή. Ακριβώς όπως περιγράφεται σε εκείνη την ανεπανάληπτη ταινία του Φράγκο Τζεφιρέλλι Ιησούς Ναζωραίος. Πάνω από το κεφάλι του μπήκε η επιγραφή ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ.

Όμως η Αγία Γραφή έμμεσα, και σε ανύποπτο χρόνο, μας δίνει μαρτυρία για το σχήμα του Σταυρού, κάτι που γίνεται φανερό στον προσεκτικό μελετητή. Παρατηρήστε τις δύο επόμενες εικόνες. Η πρώτη είναι η σταύρωση του Χριστού κατά τους Χριστιανούς, και η δεύτερη κατά την οργάνωση τής Σκοπιάς. Παρατηρήστε τις, γιατί θα τις συγκρίνουμε με τις αναφορές της Αγίας Γραφής για τον τρόπο της σταύρωσης.



Διαβάστε τα πιο κάτω εδάφια και συγκρίνετε ποια από τις δύο απεικονίσεις ταιριάζει με τα γραφόμενα:

Ματθαίος 27/κζ: "36 και καθήμενοι ετήρουν αυτόν εκεί. 37 και επέθηκαν επάνω της κεφαλής αυτού την αιτίαν αυτού γεγραμμένην· ούτός εστιν Ιησούς ο βασιλεύς των Ιουδαίων".

[Μετάφραση: "Και καθισμένοι τον φύλαγαν εκεί, και ΠΑΝΩ από το κεφάλι του έβαλαν γραμμένη την κατηγορία: Αυτός είναι Ιησούς ο βασιλιάς τών Ιουδαίων"]

Προσέξτε το χωρίο αυτό με τη βοήθεια των παραπάνω εικόνων. Για να είναι πάνω από το κεφάλι του η επιγραφή, τα χέρια του πρέπει να είναι ανοικτά. Διαφορετικά θα έλεγε: "πάνω από τα χέρια του".

Ιωάννης 20/κ: 24: "ο δε είπεν αυτοίς· εάν μη ίδω εν ταις χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων, και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων, και βάλω την χείρά μου εις την πλευράν αυτού, ου μη πιστεύσω".

[Μετάφραση: "Και εκείνος είπε σε αυτούς: Αν δεν δω στα χέρια του το σημάδι ΤΩΝ ΚΑΡΦΙΩΝ, και δεν βάλω το δάκτυλο μου στο σημάδι ΤΩΝ ΚΑΡΦΙΩΝ... δεν θα πιστέψω..."

Ο Θωμάς που ήταν αυτόπτης μάρτυρας της σταύρωσης, αναφέρει για καρφιά (Πληθυντικός) στα χέρια του Χριστού. Δεν αναφέρει ένα καρφί και στα δύο χέρια όπως το απεικονίζει η Σκοπιά! Δείτε πάλι τις παραπάνω εικόνες, και θα καταλάβετε την ολοφάνερη πλάνη της Σκοπιάς.



3. Σύμβολο Νίκης

Ενώ οι Ιουδαίοι θεωρούσαν τον σταυρό ένα βδελυκτό πράγμα ο Απόστολος Παύλος καυχήθηκε για τον σταυρό του Ιησού στο Γαλάτας 6/στ΄ όπου αναφέρει: "14 εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρω του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δι' ου εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω"

Η λέξη "καυχώμαι" για κάτι χρησιμοποιήθηκε από τον Απ. Παύλο σαν σημείο Νίκης και όχι ήττας. Στην επιστολή Α΄ προς Κορινθίους 1:17, 18 μας λέει ότι στάλθηκε από τον Ιησού για να κηρύξει το μήνυμα του σταυρού και ότι οι στάση των ανθρώπων θα καθοριζόταν από το πως θα ανταποκρίνονταν σε αυτό το απλό άγγελμα! Συνεχίζει να μας λέει για κάποιους (όπως τους Ιουδαίους τους Μάρτυρες του Ιεχωβά και τους Μορμόνους) οι οποίοι θα σκανδαλίζονταν για τον σταυρό (γιατί είναι κάτι το ντροπιαστικό στα μυαλά τους) ενώ άλλοι θα το θεωρούσαν μωρία (21-23). Αλλά για τους Χριστιανούς ο σταυρός θεωρείται ως η δύναμη και η σοφία του Θεού! Γιατί ο Θεός διαλέγει τους αδυνάτους και τους φτωχούς ώστε τα παιδιά του να δοξάζουν αυτά που οι άλλοι που βρίσκονται στο σκοτάδι θεωρούν μωρία.

Ο Απ. Παύλος λέει στους Κορινθίους ότι αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το άγγελμα της σταύρωσης του Ιησού σαν το κύριο θέμα το κηρύγματος του (Α΄ Κορ. 2/β: 2) μέχρι του σημείου να αποφύγη φιλολογικές συζητήσεις ή λεπτά σημεία. Γιατί; Γιατί ο Θεός ξεχωρίζει αυτούς που έχουν τα λανθασμένα κίνητρα με το απλό και ταπεινό μήνυμα του. Δεν θέλει άτομα να έρχονται στην Χριστιανοσύνη με το να τους δίνει υλικές και διανοούμενες ελπίδες (υλικός παράδεισος και πνευματική ανωτερότητα και ειδική γνώση που πουλά η Σκοπιά), αλλά επιθυμεί να αγγίζει αυτούς που αντιλαμβάνονται τον βαθμό της αμαρτίας τους και εκτιμούν το γεγονός ότι ο Ιησούς πέθανε για αυτούς και τις αμαρτίες τους

Αυτό ήταν το άγγελμα της Χριστιανικής Εκκλησίας σε όλους τους αιώνες – ότι ο Χριστός πέθανε στο σταυρό για τις αμαρτίες μας και ότι είναι ζωντανός και ζει ανάμεσά μας (Α΄ Κορ. 15:13, Λουκ. 24:45-47). Αυτό το μήνυμα αγγίζει μόνο ορισμένα άτομα κυρίως τους ταπεινούς και απλούς (Α΄ Κορ. 1: 26-29).

Ο Απ. Παύλος παράθετε τον σταυρό ως την πορεία της Χριστιανοσύνης, καθώς και τον θάνατο της παλιάς προσωπικότητας. Μιλά για τον σταυρό σε αρκετές επιστολές του και μας λέει με θλίψη ότι κάποιοι έγιναν εχθροί του σταυρού (Φιλιπ.3:18) Μας μιλά για την παλιά κατάσταση "υπό νόμον" που είναι καρφωμένη στον σταυρό. (Κολ. 2:14) Διαλέγει το θέμα του για τον Χριστό σχετικά με τον σταυρό (Ματθ. 10:38, 16:24, Λουκ. 9:23, 14:27) και μιλά για την "σταύρωση της παλιάς φύσης" (Γαλ. 2:20, 5:24). Ξανά και ξανά ο Παύλος θεωρεί τον σταυρό σαν σημείο νίκης και όχι ήττας. Καυχιόταν για τον σταυρό!

Οι Χριστιανοί δεν φοβούνται τον σταυρό και δεν τον λατρεύουν. Τον τιμούν. Είναι ένα σύμβολο της μεγαλύτερης πράξης αγάπης που έχει γίνει ποτέ. Είναι σύμβολο νίκης, και προστασίας. Σύμβολο του ιδίου τού Χριστιανικού Ευαγγελίου.

Στο ίδιο πλαίσιο οι Χριστιανοί της Εκκλησίας των πρώτων αιώνων, τιμούσαν το Σταυρό, και δεν τον θεωρούσαν "σίχαμα" όπως οι οπαδοί της Σκοπιάς. Και έχουμε και γι' αυτό ιστορικές μαρτυρίες, μερικές από τις οποίες θα αναφέρουμε επιγραμματικά, μια και σκοπεύουμε να παρουσιάσουμε σε ξεχωριστό άρθρο πληρέστερες αναφορές.

Ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων μαρτυρεί ότι τμήματα του Τιμίου Σταυρού τιμούντο στο Ναό του Παναγίου Τάφου (Κατηχήσεις 4.10, 10.19, 13.4 PG 33, 467ff, 685-687, 777).Ο ίδιος αναφέρει ότι ο Σταυρός ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μ. Κωνσταντίνου (Ep. ad Constan., 3 PG 33, 1168B).

Ο Ιουλιανός επίσης αναφέρει την προσκύνηση του Σταυρού (Κατά Γαλιλαίων 194C). Την ιστορία της ανακάλυψης του Σταυρού από την Αγία Ελένη αναφέρει ο Ρουφίνος (Εκκλησιαστική Ιστορία, 10.7-8), ο Σωκράτης Σχολαστικός (Εκκλ. Ιστ. 1.17), ο Σωζόμενος (Εκκλ. Ιστ. 2.1-2), ο Θεοδώρητος (Εκκλ. Ιστ. 1.18), ο άγιος Αμβρόσιος (De obitu Theod., 40-49), ο Παυλίνος της Νόλα (Epist., 31.4-5) και ο Σουλπίκιος Σεβήρος (Chronicon 2.22-34).

Για τους Χριστιανούς ο Σταυρός δεν είναι πια "φονικό όργανο". Από τη στιγμή που ο Ιησούς Χριστός θυσιάστηκε πάνω σε αυτόν για τη σωτηρία μας, είναι ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ.

Στον αρχαίο Ισραήλ, το Θυσιαστήριο πάνω στο οποίο θυσιάζονταν τα ζώα ως "σκιά" τής θυσίας τού Χριστού, ήταν ιερό. Αν λοιπόν ήταν για τους πιστούς, ιερό το θυσιαστήριο των ΣΚΙΩΔΩΝ θυσιών του Μωσαϊκού νόμου, πόσο μάλλον ιερό είναι το Θυσιαστήριο πάνω στο οποίο θυσιάστηκε ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, ο Σταυρός!

Και μόνο από αυτό, γίνεται φανερή η βλασφημία της αίρεσης της Σκοπιάς.



4. Απάντηση στη Σκοπιά

Ενώ η Χριστιανική Εκκλησία δεν θεωρούσε μείζον θέμα τον ακριβή τρόπο τις σταύρωσης του Ιησού, η Σκοπιά το ανάδειξε σε κύριο θέμα. Κάνοντάς το αυτό επαλήθευσαν για ακόμη μία φορά την τακτική τους να μεγαλώνουν μικρά θέματα και να τα αναγάγουν σε κύρια βασικά ζητήματα, όπου με αυτή την τακτική αποσπούν την προσοχή των οπαδών τους από πολύ πιο σημαντικά θέματα.

Η Σκοπιά θεωρεί τις Χριστιανικές εκκλησιές "ακάθαρτες" γιατί χρησιμοποιούν τον σταυρό ως σύμβολο του θανάτου του Ιησού. Αν και συμφωνούμε ότι η λατρεία του σταυρού ή όποιου άλλου συμβόλου είναι λανθασμένη, η τιμή προς το Θυσιαστήριο του Χριστού και η χρήση του δεν είναι λάθος είτε στην Καινή είτε την Παλαιά Διαθήκη. Για παράδειγμα τα Χερουβίμ διακοσμούσαν τις κουρτίνες της Σκηνής του Μαρτυρίου (Εξ. 26:1) Η Σκοπιά έχει τον πύργο σαν επίσημο σύμβολο της. Μήπως είναι αυτό πρόβλημα, εφόσον ο πύργος είναι ΠΟΛΕΜΙΚΟ σύμβολο;

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930 η Σκοπιά παρουσίαζε τον Ιησού να είναι σταυρωμένος με τον παραδοσιακό τρόπο, και είχε τον Σταυρό στο περιοδικό της "Σκοπιά της Σιών", καθώς και το όνομα του Χριστού στο εξώφυλλο. Στο βιβλίο του δικαστή Ρόδερφορντ "Εχθροί" (βλέπετε ο Δικαστής είχε πολλούς κατά φαντασία εχθρούς) επιτέθηκε την παραδοσιακή ιστορία του σταυρού σαν λανθασμένη επειδή (άκουσον, άκουσον) οι Κέλτες το χρησιμοποιούσαν πριν τον Χριστό!!! (σελ.188-189) Χωρίς καμιά ιστορική ή αρχαιολογική απόδειξη που να υποστηρίζει την άποψη αυτή, ο Ρόδερφορντ επέβαλε την άποψη του σαν γεγονός. Φυσικά το τι έκαναν οι ειδωλολάτρες πριν το θάνατο του Ιησού με τους σταυρούς δεν έχει καμιά σύνδεση με το τι χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι για να εκτελούν τους κατάδικους τους. Εξάλλου ο Χριστός δεν είχε δικαίωμα επιλογής στον τρόπο που θα θανατώνετο.

Οι αντιρρήσεις της Σκοπιάς για τον σταυρό έχουν ως εξής :

1. Τα Βιβλικά Ελληνικά δεν μας αποδεικνύουν σταυρό αλλά πάσαλο ή ξύλο.

2. Ο σταυρός είναι ένα ειδωλολατρικό σύμβολο που υιοθετήθηκε αργότερα από την «αποστατική» εκκλησία.

3. Η αρχαιολογία μας αποδεικνύει ότι ο Ιησούς θανατώθηκε κάθετο ξύλο αντί σταυρού.

4. Ο σταυρός είναι βδελυκτός και πρέπει να αποφεύγεται και όχι να λατρεύεται.

Ας απαντήσουμε σε αυτές της αντιρρήσεις μια προς μία:

ΣΚΟΠΙΑ: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΞΗ "σταυρός" ΔΕΝ ΥΠΟΔΗΛΩΝΕΙ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ

Καθώς τα χρόνια προχωρούσαν Σκοπιά βρήκε "αποδείξεις" για το θέμα του σταυρού που στήριζαν την άποψη της. Το 1950 στην Μετάφραση Νέου Κόσμου των Ελληνικών Γραφών (σελ.768 -771) υποστηρίζει ότι σταυρός (Ματθ.10:38) και ξύλο (Πραξ.5:30) δεν σημαίνουν σταυρό αλλά ένα κάθετο ξύλο και δεν υπάρχει απόδειξη για το αντίθετο. Ο σταυρός είχε την αρχική έννοια του ξύλου ή του πασσάλου. Αυτό που δεν αναφέρει η Σκοπιά είναι η ότι η λέξη αυτή περιγράφει και πιο πολύπλοκες κατασκευές όπως τον σταυρό. (Π.χ. "ξύλο" είναι και το τραπέζι. Δεν είναι όμως λογικό να υποστηρίζει κάποιος ότι αφού είναι "ξύλο" δεν έχει σχήμα τραπεζιού).

Η λατινική λέξη crux που μεταφράζεται σταυρός επίσης έχει την ίδια έννοια με την Ελληνική. Αυτό που η Σκοπιά αγνοεί θεληματικά είναι ότι η Ρωμαίοι εκτελούσαν τους κρατούμενούς τους σε σταυρούς, (όπως δείξαμε πιο πάνω), ένα θέμα που το παραμέρισαν στην παρουσίαση τους. Η οριζόντια δοκός αυτών των σταυρών ονομαζόταν patibulum, και οι σκλάβοι κουβαλούσαν στον τόπο εκτέλεσης τους patibulum (Seneca, De Vita Beata 19:3; Epistola 101:12; Tacitus, Historiae, IV, 3)

Τα λεξικά συχνά ερμηνεύουν τον σταυρό σαν "πάσσαλο βυθισμένο στην γη σε κάθετη θέση και ένα οριζόντιο ξύλο συχνά στερεώνεται στο πάνω μέρος του."

Το ξύλο, καθώς και ο σταυρός, αναφέρονται και σαν σταυρός, ένα γεγονός που η Σκοπιά το παραμέρισε γιατί δεν τους συμφέρει. Ας δούμε και την ιστορική πλευρά της σταύρωσης.

ΣΚΟΠΙΑ:"Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΠΟΥ ΥΙΟΘΕΤΗΘΗΚΕ ΑΡΓΟΤΕΡΑ"

Όποια και αν ήταν η χρήση του σταυρού πριν από τον Χριστό δεν έχει σημασία και είναι άσχετη με το θέμα. Από τον πρώτο αιώνα οι Χριστιανοί δεν τον πίστευαν ως σύμβολο ψεύτικης λατρείας. Τα σύμβολα αλλάζουν με τον καιρό καθώς και οι έννοιες τους. Οι πρώτοι Χριστιανοί δεν κοίταξαν να δουν τι σήμαινε ο σταυρός για τους παγανιστές. Το είχαν για σύμβολο της Χριστιανοσύνης.

ΣΚΟΠΙΑ: Ο ΙΗΣΟΥΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΕ ΠΑΣΣΑΛΟ

Στη Μ.Ν.Κ με ασέβεια η Σκοπιά αντικατέστησε την λέξη σταυρός και την ΕΞΑΛΕΙΨΕ τελείως από την Παράφραση Νέου Κόσμου. Όπου υπάρχει η Ελληνική λέξη σταυρός η οποία δεν αλλοιώθηκε στο πέρασμα των αιώνων την αντικατέστησε στην Αγία Γραφή με την φράση ξύλο βασανισμού.

Εκεί η Σκοπιά παρουσιάζει την ξυλογραφία του 16ου αιώνα του Justus Lipsius, που έγραψε το βιβλίο De Cruce Liber Primus, Secundus and Tres. Έβαλαν την φωτογραφία κάποιου ατόμου που ήταν σταυρωμένος σε πάσσαλο. Η Σκοπιά δηλώνει ότι με αυτό τον τρόπο σταυρώθηκε ο Ιησούς. Αυτό που δεν ανέφεραν είναι ότι ο Lipsius έκανε ακόμα 15 ξυλογραφίες οι οποίες παρουσιάζουν διάφορες σταυρώσεις πάνω σε σταυρούς!!! Σε ένα έργο του ο Lipsius αναφέρει:

"Στον σταυρό του Κυρίου υπήρχαν τέσσερα κομμάτια ξύλου, η κάθετη δοκός, η οριζόντια που διασταύρωνε την κάθετη, ένα κομμάτι ξύλου στο κάτω μέρος και την επιγραφή στο πάνω μέρος".

Περιττό να αναφέρουμε ότι η Σκοπιά δεν είπε τίποτε για αυτό παρά μόνο βάζει αυτό που την συμφέρει. Μετά βρήκαν ένα άρθρο του περιοδικού Catholic Ecclesiastical Review του 1920 που δηλώνει ότι ο σταυρός δεν χρησιμοποιείτο ως το 312 μ.Χ. (αντιφατικό να δέχονται παπικές μαρτυρίες, για κάποιους που θεωρούν τον παπισμό ως ψεύτικη θρησκεία). Και επίσης ψεύτικο, με βάση τα στοιχεία που παραθέτουμε στην αρχή τού άρθρου.

Το "Σχολιολόγιο της Βασιλείας 1985" τής Σκοπιάς, αναφέρει σχόλια από το λεξικό Vine's Expository Dictionary of New Testament Words που υποστηρίζει ότι οι παγανιστές χρησιμοποιούσαν πριν τον Ιησού τον σταυρό για τον θεό Ταμμούζ της Βαβυλώνας και είχαν το σύμβολο Τ. Αυτή την πράξη λατρείας την υιοθέτησε η Καθολική Εκκλησία από τους παγανιστές. Το πιο αξιοθαύμαστο είναι ότι η Σκοπιά δηλώνει έλλειψη στοιχείων για τον τρόπο της σταύρωσης του Ιησού, ενώ στο ΙΔΙΟ ΒΙΒΛΙΟ αποδεικνύει και υποστηρίζει ότι ο ΙΗΣΟΥΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ.

ΣΚΟΠΙΑ: "Η ΓΡΑΦΗ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΟΤΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΕ ΣΤΑΥΡΟ."

Η μεγαλύτερη απόδειξη είναι η Γραφή. Όταν ο Ιησούς εμφανίστηκε στους μαθητές του είχε τα σημάδια ΤΩΝ ΚΑΡΦΙΩΝ στα χέρια του. Οι μαθητές του φοβήθηκαν μήπως ήταν πνεύμα αντί ο Ιησούς σε σάρκα. Το Λουκάς 24:37 λέει ότι "άρχισαν να φοβούνται και νόμιζαν ότι είδαν πνεύμα." Ο Ιησούς τους μίλησε:

"Γιατί σκοτίζεστε και γιατί έχετε αμφιβολίες στην καρδιά σας; Δείτε τα χέρια Μου και τα πόδια Μου, αυτός είμαι Εγώ, αγγίξτε με και δείτε ότι το πνεύμα δεν έχει κόκαλα και σάρκα ενώ όπως βλέπετε, Εγώ έχω". (Λουκ.24/κδ:38,39)

Η Σκοπιά θέλει να πιστέψουμε ότι ο Ιησούς ΗΤΑΝ πνεύμα και πήρε υλική μορφή για να τους παρηγορήσει. Πόσο καλύτερο θα ήταν να πιστέψουμε τον ίδιο τον Λόγο για όσα είπε, δηλαδή ότι αυτό ΗΤΑΝ το σώμα του Ιησού και τα σημάδια των καρφιών στα χέρια και τα πόδια του.

Αυτό μας οδηγεί στο πιο συμπερασματικό εδάφιο από όλα το οποίο μας αποκαλύπτει ότι ο Ιησούς δεν θανατώθηκε όπως μας λέει η Σκοπιά και παρουσιάζει στις εκδόσεις της. Ο Απ. Ιωάννης μας λέει ότι ο Θωμάς δεν ήταν παρών όταν εμφανίστηκε στους άλλους, όπου και αρνήθηκε να το πιστέψει (νόμιζε πως ήταν πνεύμα ο Ιησούς και αυτός). Είπε στους άλλους:

Εάν δεν δω στα χέρια του το σημάδι από ΤΑ ΚΑΡΦΙΑ, και βάλω τα δάκτυλα μου στον τόπο ΤΩΝ ΚΑΡΦΙΩΝ, και βάλω το δάκτυλο μου το πλευρό Του, δεν θα πιστέψω (Ιωαν. 20:25)

Σημειώστε ότι ο Θωμάς γνώριζε ότι υπήρχαν περισσότερο από ένα καρφί που τρύπησε τα χέρια του Ιησού. Παρόλα αυτά η Σκοπιά παρουσιάζει τον Ιησού με ΕΝΑ καρφί που διαπερνά και τα δύο του χέρια. Όταν ο Ιησούς εμφανίστηκε στον Θωμά το έδειξε τα χέρια του ώστε ο Θωμάς να δει και να πιστέψει (Ιωαν. 20:26,27)

Στο "Ερωτήσεις από τους αναγνώστες" στη Σκοπιά 1ης Απριλίου1984 (σελ. 31), θέλοντας να απαντήσουν στην πιο πάνω πρόκληση παραθέτουν από την The Cyclopaedia of Biblical, Theological and Ecclesiastical Literature (που δεν υποστηρίζει τον ισχυρισμό τους) ότι τέτοιες αντιρρήσεις είναι χάσιμο χρόνου. Να υπολογίσομε πόσα καρφιά χρειάστηκαν να καρφώσουν τον Ιησού. (Έχουν δίκιο δεν γνωρίζουμε! Αλλά αυτό που ξέρουμε είναι ότι υπήρχαν τουλάχιστον δύο στα χέρια του.) Μετά προσπαθούν να μας πουν ότι ο Θωμάς δεν ήταν κατανοητός και προφανώς όταν έλεγε τα καρφιά να εννοούσε και αυτά των ποδιών του!!! Όμως όποιος ξέρει γράμματα, ξέρει τι είπε ο Θωμάς, και βλέπει σαφώς την προσπάθεια αποπροσανατολισμού.

Και κατά την προσφιλή τακτική της η Σκοπιά, κατηγορεί τους άλλους για ψεύτικη λατρεία που χρησιμοποιούν τον σταυρό σαν σύμβολο. Για τους Χριστιανούς η μέθοδος της σταύρωσης δεν είναι και μεγάλο θέμα. Μάλλον η έμφαση είναι στο ότι ο Σταυρός τιμάται ως Θυσιαστήριο και σύμβολο νίκης.



5. Σύγχρονη επιστημονική αναπαράσταση

"Δύο ερωτήσεις για την Σταύρωση" ήταν το συναρπαστικό άρθρο του περιοδικού "Ανασκόπηση της Γραφής" ( Bible Review) στο τεύχος Απριλίου 1989. Υπήρχαν εκεί δύο υπότιτλοι με θέμα: "Μήπως το θύμα πεθαίνει από ασφυξία;", και "Τα καρφιά μπορούν να κρατήσουν το βάρος του σώματος;"

Ιατρική έρευνα που έγινε από τον Frederick T. Zugibe, που είναι καθηγητής Παθολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κολούμπια καθώς και συγγραφέας του Σταύρωση Ιατρική Εξέταση συμπεραίνει ότι:

(1) Ο Ιησούς δεν πέθανε από ασφυξία αλλά από σοκ και τραύμα. Επιπρόσθετα ένας σταυρωμένος με τα χέρια πάνω (όπως πιστεύει η Σκοπιά) θα πέθαινε σε μερικά λεπτά, ενώ κάποιος με τα χέρια τεντωμένα σε 60 ή 70 μοίρες (όπως στον σταυρό) θα μπορεί να μείνει ζωντανός για ώρες.

(2) Υπάρχουν δύο σημεία στην παλάμη του κάθε χεριού που επιτρέπουν στο τρύπημα του καρφιού να κράτησει το βάρος του σώματος, και έτσι εξηγείται το πως καρφώθηκε ο Χριστός.

Επιπρόσθετα ένας Αυστριακός ραδιολόγος, ο Hermann Moedder συμπέρανε ότι ένα άτομο που κρέμεται από τα χέρια του θα πέθανε από ασφυξία σε λίγα λεπτά. Έκανε ένα πείραμα για να το αποδείξει αυτό, όπου φοιτητές του κρεμάστηκαν με τα χέρια τους πάνω από το κεφάλι τους (όπως το παρουσιάζει η Σκοπιά). Σε λίγα λεπτά έγιναν χλωμοί και η χωρητικότητα του πνεύμονά τους έπεσε από τα 5,2 λίτρα στο 1,5 λίτρο. Η πίεση του αίματος μειώθηκε και ο παλμός αυξήθηκε. Μέσα σε έξι λεπτά θα σταματούσε η αναπνοή τους αν δεν τους άφηνε να σταθούν και να ξεκουραστούν.

Το ίδιο ισχύει και για τον Ιησού. Θα πέθαινε σε λίγα λεπτά από ασφυξία αν κρεμμαζόταν όπως δείχνει η Σκοπιά.

Ανακάλυψε επίσης ότι αν είχαν τα χέρια τους τεντωμένα σε 70 ή 60 μοίρες μπορούσαν να αναπνέουν για ώρες. Και αφού τα εδάφια του Λουκά 23:44 και Ματθαίος 27:45,46 μάς αναφέρουν ότι ο Ιησούς ήταν στον σταυρό για 3 ώρες, πάλι οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι ο Ιησούς πέθανε στον παραδοσιακό σταυρό.

Ο Zugibe συνέχισε τα πειράματα του χρησιμοποιώντας αριθμό εθελοντών που ήταν πρόθυμοι να κρεμαστούν στον σταυρό, χωρίς οποιαδήποτε σωματική ζημιά. Ειδικά δερμάτινα γάντια στερεώθηκαν στην οριζόντια δοκό για να στηρίζουν το σώμα. Επίσης σε ένα άλλο πείραμα σταύρωσε πτώματα στο σημείο της παλάμης για να επιβεβαιώσει ότι θα κρατούσε το βάρος του σώματος, όπως και έγινε.

Αν ο Ιησούς δεν πέθανε από ασφυξία ποια ήταν η αιτία του θανάτου του; Ας δούμε τα γεγονότα της μέρας του θανάτου του:

Κατά αρχήν ο Ιησούς έχασε αρκετό αίμα από τα βάσανα και την αγωνία του. Στην διάρκεια της σύλληψής του μαστιγώθηκε με το μαστίγιο που είχε σπασμένα κόκαλα αρνιού στα άκρα του και μεταλλικές μπάλες. Καθώς το μαστίγιο τον χτυπούσε, τρυπούσε και τραυμάτιζε το δέρμα του και τους μύς. Υπέστη εξάντληση, τρεμούλα αρκετό ιδρώτα. Θα έχανε αρκετό σωματικό υγρό. Ακόμα και πριν καρφωθεί στον σταυρό ήδη ήταν σε κατάσταση σοκ, από την ταλαιπωρία και τα αγκάθια που διατρύπησαν το δέρμα του κεφαλιού του. Τελικά καρφώθηκε στον σταυρό με μεγάλα τετράγωνα καρφιά στα χέρια του και στα πόδια του. Η ζημιά στα νεύρα θα έφερνε αφόρητο πόνο. Σε περίοδο τριών ωρών κάθε παραμικρή Του κίνηση θα έφερνε τρομερό πόνο. Ο θάνατος ήρθε σαν αποτέλεσμα του συνδυασμού εξάντλησης-σοκ-πόνος-απώλεια αίματος.

Αν και το θέμα μας δεν εξαντλήθηκε εδώ, πιστεύουμε ότι και μόνο από αυτά είναι φανερή η απάτη της εταιρίας Σκοπιά προς τους οπαδούς της. Όμως σε άλλο άρθρο, θα επανέλθουμε να πούμε πολύ περισσότερα στοιχεία...



*******************************



ΑΠΟ ΥΨΩΣΗ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ:

Ωδή α' Ήχος πλ. δ' Ο Ειρμός

«Σταυρόν χαράξας Μωσής, επ' ευθείας ράβδω,
τήν Ερυθράν διέτεμε, τώ Ισραήλ πεζεύσαντι,
την δε επιστρεπτικώς, Φαραώ τοις άρμασι κροτήσας ήνωσεν, επ' εύρους διαγράψας,
το αήττητον όπλον, διό Χριστώ άσωμεν, τω Θεώ ημών, ότι δεδόξασται».



Κείμενο-Έρευνα: Μορφέας

OOΔΕ

Κήρυγμα στο ΣΤ΄ Εωθινό

(Εωθινό ΣΤ´ , Λουκ. κδ´ , 36-53)

Το σημερινό Εωθινό Ευαγγέλιο είναι συνέχεια των γεγονότων που έγιναν μετά τα όσα ακούσαμε την προηγουμένη Κυριακή. Δηλαδή οι δύο μαθητές, που πήγαιναν προς Εμμαούς και ανεγνώρισαν τον αναστάντα Χριστό, έτρεξαν στους άλλους μαθητάς και τους ανεκοίνωσαν τα όσα είχαν συμβή. Και την ώρα εκείνη εμφανίσθηκε ανάμεσά τους, χωρίς να το περιμένουν, ο ίδιος ο Χριστός. Έτσι, λοιπόν, στο σημερινό Ευαγγέλιο ακούσαμε την εμφάνιση του Αναστάντος Χριστού στους μαθητάς Του, αλλά και την Ανάληψή Του στους ουρανούς. Δύο μεγάλα γεγονότα που είναι σημαντικά για όλον τον κόσμο.

Κατά την περιγραφόμενη σήμερα εμφάνιση Του στους μαθητάς μπορούμε να υπογραμμίσουμε τρία σημεία.

Το ένα είναι ότι οι μαθητές ξαφνιάσθηκαν με την εμφάνιση του Χριστού απροειδοποίητα. Τον είδαν ανάμεσά τους, χωρίς κάποια άλλη διαδικασία και γι’ αυτό τον εθεώρησαν ότι ήταν φάντασμα, πράγμα το οποίο τους έκανε να τρομάξουν. Ο Χριστός τους καθησύχασε δίνοντας την ειρήνη Του. Πρόκειται για μια εμπειρία καταπληκτική και καινούργια γι’ αυτούς και ήταν φυσικό στα ανθρώπινα δεδομένα να τρομάξουν.

Όταν λέμε ότι ο Χριστός αναστήθηκε εννοούμε ότι ο Χριστός ως Θεός ανέστησε την ανθρώπινη φύση, το σώμα το οποίο προσέλαβε από την Παναγία μητέρα Του. Επομένως έχουμε άνάσταση του σώματος, γιατί ούτε ο Θεός πέθανε ποτέ, ούτε η ψυχή του Χριστού πέθανε. Όμως το Σώμα του Αναστάντος Χριστού ήταν διαφορετικό από το σώμα που είχε πριν αναστηθή. Ήταν το ίδιο σώμα, άλλά χωρίς τα φυσικά λεγόμενα αδιάβλητα πάθη. Ο Χριστός τους προέτρεψε να τον ψηλαφίσουν, που σημαίνει ότι ήταν το ίδιο σώμα, αλλά χωρίς τα στοιχεία της φθοράς και του θανάτου. Επειδή και πάλιν αμφέβαλαν οι μαθητές, γι’ αυτό ο Χριστός τους ζήτησε τροφή για να τους δείξη ότι είχε πραγματικό σώμα, αλλά χωρίς να έχη τα στοιχεία της φθοράς και του θανάτου. Βέβαια, το σώμα του Χριστού δεν είχε ανάγκη άπό την τροφή, αλλά ο Χριστός έφαγε, κατά συγκατάβαση και οικονομία, για να τους κάνη να πιστεύσουν. Και οι Πατέρες λένε ότι η τροφή που έφαγε δεν πήγε στο πεπτικό σύστημα που δεν είχε, αλλά κάηκε από την θεότητά Του. Το έκανε αυτό ο Χριστός μόνον και μόνον για να πιστεύσουν οι μαθητές ότι δεν ήταν φάντασμα.

Αυτό είναι δείγμα του πώς θα είναι και τα δικά μας σώματα μετά την ανάσταση τους, που θα γίνη την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Αυτό που έγινε με τον Χριστό κατά την Ανάστασή Του, θα γίνη με μάς, κατά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Θα επανέλθουν μέσα στα σώματα οι ψυχές, που βγήκαν με τον θάνατο, θα αναστηθούν όλα τα σώματα και θα είναι διαφορετικά. Όσων δε τα σώματα από την ζωή αυτήν είχαν και την ενέργεια του Αγίου Πεύματος, τότε θα λάμπουν και θα ακτινοβολούν.

Το δεύτερο σημείο είναι ότι ο Χριστός τους ανέπτυξε εκείνα που έλεγαν οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, καθώς επίσης και τους υπενθύμισε εκείνα τα οποία τους έλεγε όσο ζούσε μαζί τους, πριν την Σταύρωσή Του. Και μάλιστα τότε ο Ίδιος τους φώτισε τον νού τους για να καταλάβουν τις Γραφές.

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να διαβάζουμε την Αγία Γραφή και τα πατερικά κείμενα. Κάποια ίσως στιγμή ο Θεός θα ευλογήση και θα φωτίση τον νού μας για να εισέλθουμε στο βαθύτερο νόημα αυτών που διαβάζουμε και ακούμε. Η λογική μπορεί να τα καταλαβαίνη εξωτερικά, αλλά ο φωτισμένος νούς έχει άλλη αίσθηση και δίνει άλλη ερμηνεία. Η ερμηνεία της Αγίας Γραφής δεν είναι υπόθεση έξυπνων ανθρώπων, αλλά ανθρώπων που έχουν το Πανάγιο Πνεύμα μέσα τους.

Και το τρίτο σημείο είναι ότι Χριστός τους έδωσε εντολή να γίνουν μάρτυρες της Αναστάσεως, καθώς επίσης τους διαβεβαίωσε ότι θα λάβουν το Πανάγιο Πνεύμα και με την δύναμή του θα διαλαλήσουν σε ολόκληρο τον κόσμο το μήνυμα της Αναστάσεως του Χριστού.

Οι Άγιοι δια μέσου των αιώνων είναι μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού, αφού είδαν τον Αναστάντα Χριστόν, τον εγνώρισαν, συνδέθηκαν μαζί Του και με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος έγιναν μάρτυρες της Αναστάσεώς Του. Στην κατηγορία αυτή ανήκει και η αγία Παρασκευή που εορτάσαμε χθές, αλλά και ο άγιος Παντελεήμων που εορτάζουμε σήμερα. Να έχουμε τις πρεβείες τους για να βιώσουμε και προσωπικά αυτά τα γεγονότα και να γίνουμε μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού.

† Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

Κήρυγμα στο Ε΄Εωθινό

(Εωθινό Ε´ , Λουκ. κδ´ , 13-35)

Το Ευαγγέλιο που διαβάστηκε σήμερα, κατά την διάρκεια του όρθρου, αναφέρεται στην εμφάνιση του Χριστού στους δύο μαθητές, που δεν συγκαταλέγονταν στον κύκλο των Δώδεκα, αλλά στον κύκλο των Εβδομήκοντα και οι οποίοι πορεύονταν προς Εμμαούς, μια μικρή πόλη που ήταν κοντά στα Ιεροσόλυμα. Ο ένας μαθητής, όπως άναφέρεται στο Ευαγγέλιο, είναι ο Κλεόπας, και ο άλλος, από την παράδοση που έχει διασωθή, είναι ο ίδιος ο Ευαγγελιστής Λουκάς, που περιγράφει το γεγονός.

Κατ’ αρχήν, εκείνο που διαπιστώνει κανείς διαβάζοντας τα Ευαγγέλια που περιγράφουν την Ανάσταση του Χριστού είναι ότι όλες οι περιγραφές είναι λιτές, απέριττες, δεν διατυπώνουν συναισθηματισμούς ούτε μεγαλοστομίες, εκφράζουν ακόμη και την δυσπιστία των μαθητών. Και όλα αυτά δείχνουν την αληθινότητα των περιγραφών. Δεν υπάρχει τίποτε το περιττό, το υπερβολικό, το συναισθηματικό. Όλα είναι φυσικά και αληθινά.

Οι δύο μαθητές είναι στενοχωρημένοι από τα γεγονότα που προηγήθηκαν, δηλαδή από το πάθος του Χριστού και την Σταύρωσή Του. Ο Χριστός τους πλησιάζει, δεν τους αποκαλύπτει την θεότητά Του, τους αποκρύπτει το ένδοξο πρόσωπό Του, συζητά μαζί τους, δέχεται την αδυναμία τους, και σταδιακά αποβάλλει από αυτούς την θλίψη τους και στην συνέχεια τους οδηγεί στην μεγάλη άποκάλυψη, ότι είναι ο ίδιος ο αναστημένος Χριστός, όπως το είπαν οι Γραφές. Οι δύο μαθητές εκφράζουν την αμφιβολία τους και είπαν εκείνον τον λόγο: « ημείς δε ηλπίζομεν ότι αυτός εστιν ο μέλλων λυτρούσθαι τον Ισραήλ» . Και βέβαια το είπαν αυτό γιατί είχαν άλλες αντιλήψεις για τον Μεσσία Χριστό, ότι αυτός θα εξεδίωκε τους κατακτητές και θα ελευθέρωνε τον Ισραήλ. Πρόκειται για εγκοσμιοκρατικές αντιλήψεις. Όμως ο Χριστός δεν ήλθε στον κόσμο για να δημιουργήση μια άλλη, ίσως καλύτερη εγκόσμια πολιτική κατάσταση, αλλά για να ανακαινίση τον κόσμο και να αναστήση τον άνθρωπο, να του δώση αυτό που δεν μπορεί να του δώση κανείς άλλος.

Το σημαντικό είναι ότι ο Χριστός τους ανέβασε σταδιακά και προοδευτικά στην μεγάλη αποκάλυψη. Στην αρχή τους ανέφερε το τί είπαν οι Προφήτες και το ανέλυσε αυτό, και στην συνέχεια, όταν οδηγήθηκαν στο σπίτι, την ώρα που ευλόγησε τον άρτο, τους άνοιξε τα μάτια και τον ανεγνώρισαν. Οπότε, τότε έγινε άφαντος ο Χριστός από αυτούς. Όταν τους αποκαλύπτει τον εαυτό Του, τότε δεν χρειάζεται η παρουσία Του, γιατί ακριβώς εισήλθε μέσα τους. Αυτή η σταδιακή, προοδευτική αποκάλυψη, που συνέβη στους μαθητάς που πήγαιναν προς Εμμαούς, δείχνει λίγο την πορεία της θείας Λειτουργίας. Πρώτα ακούμε το αποστολικό και ευαγγελικό ανάγνωσμα, το κήρυγμα αυτών των αναγνωσμάτων και στην συνέχεια εισερχόμαστε στην θεία Λειτουργία και έχουμε την δυνατότητα, αν βέβαια υπάρχουν ορθόδοξες εκκλησιαστικές προϋποθέσεις, να γευθούμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού και να αποκτήσουμε προσωπική κοινωνία και γνώση του Θεού.

Αυτή όμως η προοδευτική και σταδιακή αποκάλυψη του Χριστού δεν είναι εξωτερικό γεγονός, αλλά κατ’ εξοχήν εσωτερική εμπειρία, γιατί όπως λέγει το Ευαγγέλιο, την ώρα που τους μιλούσε και άνοιγε η καρδιά τους από τον λόγο του Θεού, αισθάνθηκαν εσωτερικά την ενέργεια του λόγου ως θερμότητα και στην συνέχεια άνοιξαν οι πνευματικοί οφθαλμοί και τον γνώρισαν. Επομένως, όλα τα πνευματικά και εκκλησιαστικά γεγονότα γίνονται μέσα στον χώρο της καρδιάς.

Τέτοιες εμπειρίες είχαν οι Άγιοι, ακόμη και οι Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, όπως ο σημερινός εορταζόμενος Προφήτης Ηλίας. Και εκείνος ήταν θεόπτης Προφήτης, γιατί αξιώθηκε να δη τον Χριστό ασάρκως, γι’ αυτό ακριβώς και παρευρέθηκε στην Μεταμόρφωση του Χριστού.

Αγαπητοί μου, θα πρέπη να ζήσουμε μέσα στην καρδιά μας την ορθόδοξη εκκλησιαστική ζωή και κυρίως την ευλογία της θείας Ευχαριστίας. Το πώς θα γίνη αυτό θα μας το υποδείξουν οι εμπνευσμένοι πνευματικοί μας πατέρες.

† Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΟΝ ΤΑΦΟΝ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΟΝ ΤΑΦΟΝ

(Ἐκ τοῦ· ΣΙΩΝΙΤΙΣ ΥΜΝΩΔΟΣ Ἤ ΜΕΛΩΔΙΚΟΙ ΚΑΙ ΘΕΙΟΙ ΥΜΝΟΙ

Οὕς ψάλλομεν περιερχόμενοι καὶ λιτανεύοντες εἰς τὰ ἐντὸς τοῦ πανιέρου ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως πανσέβαστα Προσκυνήματα καὶ θεῖα Παρεκκλήσια.

Ἐν Ἱεροσολύμοις. Ἐκ τοῦ Τυπογραφείου τοῦ Παναγίου Τάφου. 18592.)


Νεκτάριος Μαμαλούγκος. www.nektarios.gr


Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄.

Τῷ ζωοδόχῳ καὶ σεπτῷ Κυρίου μνήματι, νῦν παρεστῶτες εὐλαβείᾳ οἱ ἀνάξιοι, σὺν Ἀγγέλοις προσαγάγωμεν θείους ὕμνους, ἵν’ ὡς ἔχον ἁγιότητα ἀσύγκριτον, ἁγίασῃ καὶ ἡμᾶς τούτῳ προσπίπτοντας, καὶ κραυγάζοντας· Χαῖρε μνῆμα τρισόλβιον.


Ἄγγελοι ἀοράτως ᾀεὶ φόβῳ κυκλοῦσι Χριστοῦ τὸν παμμακάριστον Τάφον (ἐκ γ΄), καὶ τοῦτον ὡς θρόνον θεοπρεπῆ καὶ πηγὴν φωτὸς βλέποντες, ἐξίστανται καὶ ἵστανται, μελῳδοῦντες πρὸς αὐτὸν τοιαῦτα·

Χαῖρε, Χριστοῦ ὁλόφωτον μνῆμα·

χαῖρε, ἐχθροῦ νοητοῦ τὸ πῆμα.

Χαῖρε, γῆς ἁπάσης τὸ μόνον ἀπάνθισμα·

χαῖρε, Ὀρθοδόξων πάντων τὸ ἀγλάϊσμα.

Χαῖρε τράπεζα βαστάζουσα, ὥσπερ θῦμα τὸν Χριστόν·

χαῖρε κρήνη ἡ βλυστάνουσα, τοῖς πιστοῖς τὸν ἱλασμόν.

Χαῖρε, ὅτι ἐν μέσῳ οἰκουμένης τυγχάνεις·

χαῖρε, ὅτι τῆ δόξῃ οὐρανὸν ὑπερβάλλεις.

Χαῖρε, ζωῆς ἀθανάτου κάτοχε·

χαῖρε, πηγὴ ἀφθαρσίας πάροχε.

Χαῖρε, ἐν ᾧ ἐκηδεύθη ὁ Κτίστης·

χαῖρε, δι’ οὗ ἐφωτίσθη ἡ κτίσις.

Χαῖρε Μνῆμα τρισόλβιον.


Βλέπων Ἀριμαθαίας ὁ βλαστός, ὅτι ἔχει ἀδήλως τὸ ἄφευκτον χρεὼν τοῦ θανάτου, ἐν τῷ κήπῳ τάφον ἑαυτῷ καινὸν ἡτοίμασεν, ἀλλ’ ἐκ τοῦ Σταυροῦ σε νεκρὸν καθελών, Κύριε, σεπτῶς ἐν αὐτῷ σπεύδει κηδεῦσαί σε, βοῶν σοι πόθῳ·

Ἀλληλούϊα.






Γνώσει θείᾳ ἐπέγνω Ἰωσήφ, ὁ εὐσχήμων, τὸ μέγας τῆς σταυρώσεως ἔργον. Διὸ καὶ Πιλάτῳ προσελθὼν ἔφησε· Δός μοι τὸ ἄχραντον τοῦ Κυρίου σῶμα. Ὡς δὲ ᾐττήσατο καὶ ἔλαβε, τῷ καινῷ μνημείῳ ἐναπέθετο, κραυγάζων πρὸς τὸν Τάφον οὕτω·

Χαῖρε, παθῶν τοῦ Σωτῆρος τέλος·

χαῖρε, πιστῶν χαρμόσυνον μέλος.

Χαῖρε ἀφθαρσίας, βροτῶν ἐργαστήριον·

χαῖρε ἀνταρσίας, ἐχθρῶν ἀμυντήριον.

Χαῖρε οὐρανὲ ἐπίγειε, Θεοῦ θρόνον ἐκτυπῶν·

χαῖρε τόπε ἐπουράνιε, ὅν Θεὸς ὤφθη οἰκῶν.

Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις ἡ ζωήῤῥυτος κρήνη·

χαῖρε, ὅτι ἐγένου τοῦ Χριστοῦ θεία κλίνη.

Χαῖρε, Σιὼν τῆς ἄνω, ἀνάκτησις·

χαῖρε πιστῶν, βεβαία ἀνάκλησις.

Χαῖρε κρατήρ, πλήρης θεολογίας·

χαῖρε λυτήρ, πάσης ἀμφιλογίας.

Χαῖρε Μνῆμα τρισόλβιον.


Δύναμίν σου τὴν θείαν Ἰωσὴφ κεκτημένος ἀπέβαλε τὸν φόβον Ἑβραίων. Καὶ Σταυροῦ τὸ σῶμα τὸ σὸν καθελών, σὺν τῷ Νικοδήμῳ σμυρναλόη Χριστὲ ἤλειψε. Μεθ’ οὗ σεπτῶς κηδεύσας σε, ἔψαλλεν ἐν πόθῳ·

Ἀλληλούϊα.


Ἔχουσα ἡ Παρθένος, ἐν ψυχῇ τὴν ῥομφαίαν τῆς λύπης, Συμεὼν ὡς προέφη, τῷ τάφῳ τοῦ Υἱοῦ παρεστῶσα γοερῶς ἔκλαιε, καὶ τοῦτον καταβρέχουσα τοῖς δάκρυσιν, ἐπεβόα ταῦτα·

Χαῖρε, δι’ οὗ ἡ χαρὰ προῆλθε·

χαῖρε, δι’ οὗ ἡ φθορὰ παρῆλθε.

Χαῖρε, εὐσεβῶν βάσις τε καὶ στήριγμα·

χαῖρε, δυσσεβῶν πτῶσίς τε καὶ σύντριμμα.

Χαῖρε Τάφε παμμακάριστε, τοῦ Υἱοῦ μου τοῦ Χριστοῦ·

χαῖρε θάλαμε τερπνότατε, τοῦ Νυμφίου νοητοῦ.

Χαῖρε, καὶ γὰρ συνέσχες τὸν συνέχοντα πάντα·

χαῖρε, οὐ γὰρ κατέσχες τὸν συνέχοντα πάντα.

Χαῖρε ἀστήρ, ἐκφαίνων τὸν ἥλιον·

χαῖρε φωστήρ, αὐγάζων ὑφήλιον.

Χαῖρε πυρὸς ἀπροσίτου, δοχεῖον·

χαῖρε φωτὸς ἀνεσπέρου, ταμεῖον.

Χαῖρε Μνῆμα τρισόλβιον.



Ζάλην ἔχουσαι λύπης μυροφόροι γυναῖκες, οὐκ ἤθελον τοῦ τάφου ἀποστῆναι. Τὴν χαρὰν γὰρ ἐν ἑαυτῷ ἔκρυπτε, διὸ καὶ παννύχιον συνθρηνεῖ τῇ μητρὶ τοῦ Ἰησοῦ ἔσπευδον, ἀλλ’ ἵνα κατὰ νόμον σαββατίσωσιν, ὑπέστρεψαν βοῶσαι οὕτως·

Ἀλληλούϊα.


Ἤκουσαν χριστοκτόνοι, σοῦ Χριστὲ προειπόντος αὐτοῖς, ὡς ἐκ νεκρῶν ἐγερθήσῃ, καὶ δραμόντες πρὸς Πιλάτον, ᾔτησαν σὸν Τάφον σφραγισθῆναι, καὶ τῇ κουστωδίᾳ τηρηθῆναι, ἀλλ’ ἡμεῖς τούτῳ παριστάμενοι, ἐκβοῶμεν πόθῳ·

Χαῖρε, τὸ μεῖζον προσκυνημάτων·

χαῖρε, τὸ βλύζον ῥεῖθρα θαυμάτων.

Χαῖρε κλονουμένων, ἀκλόνητον ἕρεισμα·

χαῖρε Ἐκκλησίας, τὸ ἄσειστον ἕδρασμα.

Χαῖρε κράτος τῆς θεότητος, ἀπαστράψαν ὑπὸ γῆν·

χαῖρε πλήρωμ’ ἁγιότητος, ἁγιάσαν πᾶσαν γῆν.

Χαῖρε, τοὺς κοπιῶντας ἁγίους, ὁ στηρίζων·

χαῖρε, πεφορτισμένους πιστούς, ἀνακουφίζων.

Χαῖρε, δι’ οὗ Ἑβραῖοι ἐξώσθησαν·

χαῖρε, δι’ οὗ ἔθνη ἐκληρώθησαν.

Χαῖρε, τοῦ ᾅδου ἧττα καὶ πικρία·

χαῖρε, τῶν βροτῶν πάντων σωτηρία.

Χαῖρε Μνῆμα τρισόλβιον.


Θεομάχοι ὀφθέντες, χριστοκτόνοι ὑπῆρξαν τῷ φθόνῳ οἱ λαοὶ τῶν Ἑβραίων. Οἵ καὶ σφραγίσαντες τὸν Τάφον, κύκλῳ σε κουστωδίᾳ ὡς νεκρὸν ἐφύλαττον, καὶ πλάνον ἐδυσφήμουν σε μακρόθυμε, μὴ συνέντες λέγειν·

Ἀλληλούϊα.


Ἴδον φῶς οἱ τηροῦντες, οὐρανόθεν ἀστράψαν, ἀῤῥήτως ἐν τῷ Τάφῳ Κυρίου. Καὶ τὸν λίθον ἐκ τούτου σεισμῷ ἀποκυλισθέντα θεασάμενοι, ἐξέστησαν καὶ ἔφριξαν ὡς νεκροὶ γενόμενοι. Τῷ δὲ Τάφῳ Κεντηρίων ἔφη·

Χαῖρε, ἡ δόξα τῶν σωζομένων·

χαῖρε, ἐλπὶς τῶν ἀπηλπισμένων.

Χαῖρε, χριστωνύμου λαοῦ τὸ κραταίωμα·

χαῖρε, πενομένων ἀκένωτον δώρημα.

Χαῖρε ὅτι ἐγκατῴκισται, ἡ θεότης ἐπὶ σοί·

χαῖρε ὅτι ἐγκαλλώπισται, τῆς Σιὼν βάρις ἐν σοί.

Χαῖρε ὁ πάντα, ῥύπον ἐκ ψυχῶν ἀποπλύνων·

χαῖρε ὁ πάντα, βέλη τοῦ ἐχθροῦ ἀπαμβλύνων.


Χαῖρε, δι’ οὗ ἐλύθη κατάκρισις·

χαῖρε, δι’ οὗ ἐδείχθη ἀνάστασις.

Χαῖρε, ἐν ᾧ εὐσεβεῖς βεβαιοῦνται·

χαῖρε, ἐν ᾧ δυσσεβεῖς καθαιροῦνται.

Χαῖρε Μνῆμα τρισόλβιον.


Κήρυκες γεγονότες οἱ τηροῦντες τὸν Τάφον, ὑπέστρεψαν εἰς πόλιν ἁγιαν, ἀπαγγέλλοντες τρανῶς Ἰουδαίοι ἅπασιν, ἅπερ ἐν τῷ Τάφῳ ἐναργῆ εἶδον θαύματα, ἀλλ’ αὐτοὶ κενὰ πάλιν φθόνῳ ἐμελέτησαν, καὶ οὐ συνῆκαν λέγειν·

Ἀλληλούϊα.


Λάμψας ἀπὸ τοῦ Τάφου φωτισμὸν εὐφροσύνης, ἐδίωξας τὸ σκότος τῆς λύπης. Καὶ γὰρ ἀναστὰς τριήμερος, πᾶν Σῶτερ ἀπὸ γῆς ἀφεῖλες δάκρυον, ἡμεῖς δ’ οἱ φωτισθέντες τῷ σῷ Τάφῳ χαρμοσύνως ἐκβοῶμεν ταῦτα·

Χαῖρε χαρά, γένους τῶν ἀνθρώπων·

χαῖρε φθορά, ἐχθρῶν πολυτρόπων.

Χαῖρε τῶν ἐν νόσοις, ἴαμα σωτήριον·

χαῖρε τῶν ἐν ἅδου ψυχῶν, ἱλαστήριον.

Χαῖρε σοὶ γὰρ ἐνεδύθημεν, γυμνωθέντες τῷ Ἀδάμ·

χαῖρε σοὶ γὰρ ἠφθαρτίσθημεν, νεκρωθέντες τῷ Σατάν.

Χαῖρε, ὅν περ τὸ κῆτος Ἰωνᾶ, εἰκονίζει·

χαῖρε, ὅν περ ὁ λάκκος Ἰωσήφ, σαφηνίζει.

Χαῖρε χωλῶν, σφυρὰ ἀνορθούμενος·

χαῖρε καλῶν, πλημμύραν δωρούμενος.

Χαῖρε, πληρῶν εὐσεβεῖς εὐωδίας·

χαῖρε, ζωγρῶν δυσσεβεῖς ἐξ ἁγνοίας.

Χαῖρε Μνῆμα τρισόλβιον.


Μάτην οἱ τῶν Ἑβραίων ἐμελέτησαν δῆμοι, τὴν ἔγερσιν Χριστοῦ ἀθετῆσαι. Εἰ γὰρ καὶ ἱκανὰ τοῖς στρατιώταις ἔδωκαν ἀργύρια, ἀλλ’ ὁ Λογγῖνος ταύτην τρανῶς ἐκήρυττεν, ἀφόβως κράζων·

Ἀλληλούϊα.


Νέαν ἔδειξεν χάριν, ἀναστὰς ἐκ τοῦ Τάφου, Χριστὸς ἡμῖν τοῖς ὑπ’ αὐτοῦ φωτισθεῖσι, νεκρῶν προσδοκᾷν ἀνάστασιν, ζωὴν τ’ αἰῶνος μέλλοντος, καὶ φῶς ἄληκτον. Οὗ περ τὸν Τάφον βλέποντες, ἐν πόθῳ μελῳδοῦμεν οὕτω·

Χαῖρε, ἀνάστασις πεπτωκότων·

χαῖρε, ἡ ἄφεσις ἐπταικότων.

Χαῖρε ὁ πηγάζων, πᾶσι τὴν εὐσέβειαν·

χαῖρε ὁ σκεδάζων, ἐθνῶν τῆν δυσσέβειαν.

Χαῖρε ὅτι ἐμπιπλώμεθα, ἐν σοὶ πᾶσιν ἀγαθοῖς·

χαῖρε ὅτι ποτιζόμεθα, τῶν χειμάῤῥων σῆς τρυφῆς.

Χαῖρε ὅν εἰκονίζει, ἡ σεπτὴ κολυμβήθρα·

χαῖρε οὗ περ ἐκβλύζει, τῶν χαρίτων τὰ ῥεῖθρα.

Χαῖρε, ἐν ᾧ ἐτάφη ἀθάνατος·

χαῖρε, δι’ οὗ ἠλάθη ὁ θάνατος.

Χαῖρε, δι’ οὗ φωταυγεῖται ἡ κτίσις·

χαῖρε, δι’ οὗ προσκυνεῖται ὁ ῥύστης.

Χαῖρε Μνῆμα τρισόλβιον.


Ξένον θαῦμα ἰδοῦσαι, ἐξενίζοντο λίαν πρωὶ αἱ Μυροφόροι ἐλθοῦσαι, ὁ γὰρ πρὸς τῇ θύρᾳ ὤν τοῦ Τάφου μέγας σφόδρα λίθος, τῷ φρικτῷ σεισμῷ ἀποκεκύλισται. Ἄγγελος δ’ ἐν τούτῳ ἐπεκάθητο, ταύταις βοῶν τό·

Ἀλληλούϊα.


Ὅλος χαρὰ ὑπάρχων, καὶ πηγὴ εὐφροσύνης, τό· Χαίρετε Μυροφόροι, ἔφης. Αἱ δὲ τοὺς σοὺς παναχράντους πόδας κρατήσασαι, σεπτῶς ἐν δάκρυσιν ἠσπάζοντο, καὶ πόθῳ πρὸς τὸν Τάφον εἶπον·

Χαῖρε, παράκλησις τῶν πενθούντων·

χαῖρε, ἡ ῥῶσις τῶν ἀσθενούντων.

Χαῖρε Ἀποστόλων, παγκόσμιον κήρυγμα·

χαῖρε ὑμνογράφων, φωτισμὸς καὶ στήριγμα.

Χαῖρε, ὅτι τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ διατρανοῖς·

χαῖρε, ὅτι τὴν κατάπτωσιν τοῦ Ἀδὰμ ἐπανορθοῖς.

Χαῖρε τῶν ἀπιστούντων, ὁ ταχὺ ἀναιρέτης·

χαῖρε τῶν δυσπιστούντων, ὁ γλυκὺς ὁδηγέτης.

Χαῖρε, ἐν ᾧ εὐσεβεῖς ἀγείρονται·

χαῖρε, δι’ οὗ καὶ νεκροὶ ἐγείρονται.

Χαῖρε χαρά, ὑλικῶν καὶ ἀΰλων·

χαῖρε ἀρά, ἐθνικῶν καὶ βεβήλων.

Χαῖρε Μνῆμα τρισόλβιον.


Πᾶσα τάξις Ἀγγέλων κατεπλάγη ἰδοῦσά σε Σῶτερ, ἐν τῷ Τάφῳ ὑπνοῦντα. Τῇ δὲ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστάντα θεοπρεπῶς βλέψασα, βροτοῖς τε τὸν παράδεισον ἀνθ’ ᾅδου δωρησάμενον, ἔψαλλε βοῶσα·

Ἀλληλούϊα.





Ῥήματα τῶν ἐν Τάφῳ καθημένων Ἀγγέλων ἀκούσασαι Μυροφόροι κόραι, ὡς Τάφου ἐξανέστης λεγόντων, ἅπασαι Σωτήρ, χαρᾶς ἐπλήσθησαν, καὶ τούτῳ προσεφώνουν πόθῳ·

Χαῖρε, τὸ κῦδος θεολογίας·

χαῖρε, ὁ πλοῦτος Σιὼν ἁγίας.

Χαῖρε, τῶν Ἀγγέλων θαῦμα πολυΰμνητον·

χαῖρε, τῶν δαιμόνων τραῦμα πολυθρήνητον.

Χαῖρε σάλπιγξ ἐκτρανώσασα, εὐσεβείας τὴν ἰσχύν·

χαῖρε θάλασσα ποντίσασα, ἀσεβείας τὴν πληθύν.

Χαῖρε, ὅν περ τὰ στίφη τῶν Ἀγγέλων κυκλοῦσι·

χαῖρε, ὅν περ τὰ πλήθη τῶν βροτῶν προσκυνοῦσι.

Χαῖρε, δι’ οὗ ὁ πεσὼν ἀνίσταται·

χαῖρε, ἐν ᾧ ἡ Ἄγαρ ἐξίσταται.

Χαῖρε λυτήρ, τῶν δεινῶν παθημάτων·

χαῖρε δοτήρ, θεϊκῶν χαρισμάτων.

Χαῖρε Μνῆμα τρισόλβιον.


Σῶσαι θέλων ἐξ ᾅδου τῶν ἀνθρώπων τὸ γένος, κατῆλθες τῇ ψυχῇ μέχρι τούτου. Καὶ τὰ μὲν καταχθόνια, τῇ ἀστραπῇ τῆς σῆς θεότητος, φωτὸς ἐπλήσθησαν, οἱ δὲ ῥυσθέντες ἅπαντες σὺν Προφήταις καὶ Δικαίοις ἔψαλλον, βοῶντες οὕτως·

Ἀλληλούϊα.


Τάφῳ ὁ Ἰωάννης, σὺν τῷ Πέτρῳ δρομαῖοι ἐπέστησαν πρωὶ ἐν σκοτίᾳ, καὶ διὰ τοῦ ἐν αὐτῷ θείου φωτὸς ἰδόντες τὰ ὀθόνια, καὶ τὸ σουδάριον χωρὶς τούτων, ἔνδον κείμενα, χαρᾶς πολλῆς ἐπλήσθησαν θαυμάσαντες, καὶ πρὸς τοῦτον εἶπον·

Χαῖρε, ψυχρὰς καρδίας θερμαίνων·

χαῖρε, ὁδοὺς πιστοῖς ὑπεμφαίνων.

Χαῖρε, ὁ πληρώσας φωτὸς θείου σύμπαντα·

χαῖρε, ὁ τρανώσας εὐσεβείας τὰ σήμαντρα.

Χαῖρε ἔσοπτρον οὐράνιον, θεῖον φῶς ἀντανακλῶν·

χαῖρε γνῶσιν ὁ δωρούμενος, γνώσεων θεαρχικῶν.

Χαῖρε ὁ διανοίας, τῶν ἐν σκότει φωτίζων·

χαῖρε ὁ τὰς καρδίας, τῶν ἐν δίψει δροσίζων.

Χαῖρε, δι’ οὗ πάντα ἐκαινίσθησαν·

χαῖρε, δι’ οὗ τύποι κατηργήθησαν.

Χαῖρε, ἐν ᾧ ἐμωράνθη σοφία·

χαῖρε, ἐν ᾧ ἐσοφίσθη μωρία.

Χαῖρε Μνῆμα τρισόλβιον.


Ὕμνον ὄρθου βαθέος σοὶ ὀρθρίζοντες Σῶτερ, προσφέρομεν θερμῶς ἀντὶ μύρων, προσκυνοῦντες φόβῳ σοῦ τὸν ζωηφόρον Τάφον, βασιλεῦ Ἅγιε, ὅν ἔδειξας ἡμῖν πηγήν, Λόγε, χαρίτων σου, τοῖς σοὶ βοῶσιν·

Ἀλληλούϊα.


Φωτοφόρον σὸν Τάφον, ὑπὲρ ἥλιον Σῶτερ, ἀνατείλαντα γῆθεν, ἰδοῦσα ἐν χαρᾷ ἡ Ἑλένη, πεσοῦσα προσεκύνησε πόθῳ, καὶ θάμβους πλησθεῖσα σὲ ἀνύμνει, ἐκβοῶσα πρὸς τὸν Τάφον ταῦτα·

Χαῖρε, χαρὰ καὶ ἐλπὶς τοῦ κόσμου·

χαῖρε, τὸ φῶς ψυχῆς καὶ νοός μου.

Χαῖρε ὀρθοδόξων βασιλέων, καύχημα·

χαῖρε Πατριαρχῶν εὐσεβῶν, στεφάνωμα.

Χαῖρε ὅτι σὲ κηρύττουσιν, εὐσεβεῖς ἀρχιερεῖς·

χαῖρε ὅτι σὲ δοξάζουσιν, εὐλαβῶς οἱ ἱερεῖς.

Χαῖρε, κανὼν καὶ τύπος ἀρετῆς μοναζόντων·

χαῖρε, σκέπη καὶ τύπος τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων.

Χαῖρε στρατοῦ πιστοῦ, τὸ περίφραγμα·

χαῖρε ἡμῶν πάντων, τὸ ἐπίγραμμα.

Χαῖρε νοητῆς ἀμπέλου, τὸ μνῆμα·

χαῖρε τῆς αὐτῆς, πολύκαρπον κλῆμα.

Χαῖρε Μνῆμα τρισόλβιον.


Χαίρουσα τῇ εὑρέσει σου, ὦ πάντιμε Τάφε, ἡ θεία βασιλὶς ἡ Ἑλένη, περικαλλῆ μέγιστον ναὸν περὶ σὲ ἀνῳκοδόμησεν, ἡμεῖς δ’ ἀεὶ κυκλοῦντές σε, τῷ ἐν σοὶ ταφέντι μέλπομεν·

Ἀλληλούϊα.


Ψάλλοντες γηθοσύνως, ἀνυμνοῦμέν σε πόθῳ, ὦ Τάφε τοῦ Χριστοῦ φωτοδότα, ὁ γὰρ τῷ παντὶ ἀχώρητος θεάνθρωπος Κύριος, ἐν σοὶ ταφεὶς τριήμερος, ἡγίασεν, ἐδόξασε, καὶ ἅπαντας ἐδίδαξεν ἐκβοᾷν σοι οὕτω·

Χαῖρε, ἀῤῥήτου βουλῆς τὸ πέρας·

χαῖρε, ἀήττητον πιστῶν κέρας.

Χαῖρε θεολόγων κλεινῶν, ἡ προκήρυξις·

χαῖρε διδασκάλων σεπτῶν, ἡ κατήχησις.

Χαῖρε, ὅτι ὁ ἀχώρητος ἐχωρήθη ἔνδον σοῦ·

χαῖρε, ὅτι καὶ τριήμερος ἐξανέστη ἀπὸ σοῦ.

Χαῖρε θεογνωσίας ποταμούς, ὁ ἐκχέων·

χαῖρε θεοσεβείας τὰς πηγάς, ὁ προχέων.

Χαῖρε λαῷ ἐν βαρεῖ, αἰνούμενος·

χαῖρε πιστῷ ἱερεῖ, ὑμνούμενος.

Χαῖρε, πιστοῖς κλείσας ᾅδου τὸ χάσμα·

χαῖρε, αὐτοῖς γεγονὼς καινὸν ᾄσμα.

Χαῖρε Μνῆμα τρισόλβιον.

Ὤ Θεοῦ Θεὲ Λόγε, ὁ ἀχώρητος φύσει ἐν πάσῃ Ζωοδότα, τῇ κτίσει, πῶς τούτῳ ἐχωρήθη τῷ Τάφῳ; (ἐκ γ΄) Ἀλλ’ οὖν τὰς λιτὰς ἡμῶν πρόσδεξαι εὔσπλαγχνε καὶ αἰωνίου λύτρωσαι κολάσεως τοὺς σοὶ βοῶντας·

Ἀλληλούϊα.






voutsinasilias